"Bo jest rzeczą jasną, że fotografowanie to sztuka czarodziejska, mająca na celu zapewnienie sobie władzy nad istotą fotografowaną. Kto boi się być "uwieczniany", daje dowód najzwyklejszego w świecie rozsądku. Fotografowanie to sposób konsumpcji, do którego normalnie uciekamy się z braku czegoś lepszego, i rozumie się samo przez się, że gdyby piękne krajobrazy można było jeść, fotografowano by je znacznie rzadziej.
Narzuca się porównanie z malarzem, który pracuje w pełnym świetle dnia, cierpliwie przenosząc na płótno drobnymi i widocznymi pociągnięciami pędzla swoje uczucia i osobowość. W przeciwieństwie do tego akt fotograficzny jest błyskawiczny i tajemny, podobny do dotknięcia różdżką czarodziejską, które przemienia dynię w karocę albo młodą dziewczynę obudzoną w dziewczynę uśpioną. Artysta jest wylewny, wspaniałomyślny, odśrodkowy. Fotograf jest powściągliwy, łapczywy, żarłoczny, dośrodkowy. (...) Cokolwiek by mnie spotkało w przyszłości, zachowam miłość do tych lśniących obrazków, głębokich jak jeziora, gdzie zanurzam się czasami oszalały w samotne wieczory. Jest w nich życie, uśmiechnięte, soczyste, ofiarowane, uwięzione przez papier magiczny, ostatnią pozostałość owego raju utraconego, którego nie przestałem opłakiwać - niewolnictwa. Praktyka czarodziejska wykorzystuje już półmiłosne, półzabójcze posiadanie fotografowanego przez fotografa. Dla mnie dokonanie aktu fotograficznego zmierza do czegoś wyższego, bardziej dalekosiężnego, choć nie rezygnuje z uroku czarów. Polega ona na podniesieniu realnego przedmiotu do nowej potęgi, potęgi urojonej. Obraz fotograficzny ta niezaprzeczalna emanacja rzeczywistości, jest równocześnie współistotny z moimi widziadłami, znajduje się na tym samym poziomie co mój świat urojony. Fotografia podnosi rzeczywistość do poziomu marzenia, przekształca realny przedmiot w jego własny mit. Obiektyw jest tą wąską bramą, przez którą wybrani, powołani do tego, by stać się bogami i bohaterami posiadanymi, wchodzę potajemnie do mojego duchowego panteonu."